Weekje verlenging…

Wij zaten klaar te wachten op Marc, Anja en de Jongens. Daarna zouden ze richting Oslo rijden en voor Oslo nog ergens 1x keer overnachten voordat ze de volgende dag de boot namen. Pap ging nog even naar binnen, ik liep samen met hem naar buiten. Ik liep voor en hij achter mij, plotseling viel hij van de laatste trede van de trap buiten. John en Marc geroepen die hielpen hem op, maar hij kon niet meer staan op zijn voet. Meteen waren John, Marc en ik met hem naar de dokter in Fiskå gereden. Gelukkig was pap meteen aan de beurt. Toch even röntgenfoto laten maken in Volda. Dat is maar anderhalf uur bij ons vandaan… Anja bracht mam, Marc en ik met Anja naar huis. John, pap en mam naar Volda gelukkig weet John de veerboottijden en kon snel beslissen welke overtocht zij namen. Anja en Marc bleven nog bij mij, zij wilde eerst weten wat er was en of ze nog samen naar huis konden rijden. Het zonnetje scheen dus konden wij nog buiten koffie drinken. Ik moest mijn eerste dag gaan werken, dus mobieltje bij de hand. In die tijd had Marc gelukkig alle levensmiddelen al uit de auto’s gehaald en in de koelkast gelegd. Ook de koelbox werd op de stroom aangesloten. In geval dat ze in de namiddag nog verder zouden rijden. Net klaar met werken belde Marc, dat ze nog niet weten wat ze gaan doen. Naar Ålesund of misschien toch naar Nederland brengen. Maar bij thuiskomst stonden ze mij al op te wachten, pap werd meteen geopereerd. Ik maakte soep voor ons allemaal, want Marc, Anja en de jongens zouden uiteindelijk toch vertrekken. Inmiddels de colorline en CZ groep gebeld. Pap had in de auto ook de reisverzekering gebeld. Toen mam en John kwamen hadden wij afscheid van hun genomen. Zij hadden nog een lange rit te gaan. We hielden hun via de mobiel op de hoogte, lang leve de mobiel in dit geval! Na dik half uur dat mam en John thuis waren gaat de telefoon. Met mij, pap??? Ben je nog niet geopereerd? Ja, ik ben al klaar. Hij had een ruggeprik gekregen en ze hadden 2 uur nog om de hele ijzerwinkel erin te zetten. Het was een gecompliceerde enkelbreuk… Hij mocht bellen om te laten weten hoe het was gegaan. Hierna hadden wij het thuisfront gebeld met de medeling dat ze nog niet naar huis kwamen en ook niet wisten wanneer.

De volgende dag op bezoek want het is toch niet niks als je in het buitenland bent en in het ziekenhuis ligt. De chirurg was een Fin die Duitsland gestudeerd had. Hij sprak goed duits en kwam ook het hele weekend kijken of alles goed was. Het verplegend personeel sprak duits, engels en noors. Pap maakte ook al een mengelmoes ervan, maar ze begrepen elkaar. Uiteraard hadden wij een pyama meegenomen, drinken enz. Maar hij zei een pyama heb ik niet nodig die krijg ik van hier… Ja, misschien heb je hem morgen nodig. Nee, hoor hij kreeg iedere dag een schone pyama van het ziekenhuis en de andere heren op de kamer hadden dezelfde aan. Hij praatte met de heren op de kamer. Het waren wel iedere keer anderen heren, pap lag het langst op de kamer. Hij lag ook bij het raam dus kon nog van het uitzicht genieten. Volgens hem was het eten goed en veel te veel. De aardappelen stuurde hij vaak terug.

Maandags kreeg hij het gips en krukken, een therapeut die hem probeerde te leren lopen met krukken en gipsbeen. Maar dat was nog lang niet zo makkelijk. De week werd gevuld met telefoontjes, regelen van dingen, ook pap kreeg een andere telefoon om mee naar het buitenland te bellen om ook dingen te regelen, mam ging iedere dag op bezoek. Ik ging mee op de dagen dat ik niet hoefde te werken. Ook Iris, Lisa en John zijn bij hem op bezoek geweest. Maar alleen wisten wij niet wanneer ze naar huis zouden gaan en hoe? Uiteindelijk kreeg pap donderdag het bevestigend telefoontje dat ze vrijdags naar huis mochten gaan. Een verpleegster is nog naar het labratorium geweest om het faxnr. te krijgen voor de vliegtickets. Want het was al na balie sluitingstijd.

Vrijdag morgen in alle vroegte mam naar het ziekenhuis gebracht. Pap zat in de stoel al te wachten. De dokters kwamen nog even langs en namen afscheid. De therapeut kwam kijken of hij nog wilde oefenen en een praatje maken. Een verpleegster legde de medicijnen uit aan mam en papieren dat ze die in haar handtas moest hebben. Ze hadden medicijnen meegeven tot ’s maandag zodat ze niet thuis meteen daarvoor moesten rennen. Ook kregen ze de papieren en dvd mee van de operatie. Uiteindelijk moest ik ook afscheid van ze nemen.. Ze zijn met de ambulance van Volda naar Ålesund gereden. Met het vliegtuig van Ålesund naar Kopenhagen en vandaar naar Amsterdam. En tenslotte van Amsterdam naar huis met de ambulance. Uiteindelijk waren ze om elf uur ’s avonds doodmoe thuis. De auto heeft hier nog een aantal weken gestaan, daar had ik natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt. De auto is inmiddels ook opgehaald door een bedrijf en sinds een week weer in Nederland.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

4 Reacties op “Weekje verlenging…

  1. Mercedita

    …en zo zie je maar weer, eind goed, nog niet helemaal goed, maar wel bijna goed en in ieder geval goed geregeld allemaal!! En voor je moeder een weekje extra bij jou in de buurt zijn! Je vader wel nog in Norge maar niet echt in de buurt, maar hij werd gelukkig goed verzorgd!
    Niet leuk wat er gebeurd is, maar wel leuk dat je het op je blog schrijft!!

    Groetjes Mercedita X

  2. Lieve Sandy,
    Ja, dat is weer eens zoiets van Murphy’s law… Er kan vanalles gebeuren en je weet maar nooit. Maar zo te lezen is het allemaal keurig verzorgd op medisch gebied! Een hele ervaring voor je ouders ook.
    En dan weer afscheid nemen… Jullie zitten nog vrij dichtbij, dat is niet het einde van de wereld.
    Wij waren ook 16 dagen in Nederland voor een bruiloft van ons petekind en nog een leuk weekendje in Duitsland, beide weekenden met prachtig weer. Geboft hebben we met z’n allen, de bruiloft was een dróóm.
    Mijn moeder opgezocht in het ziekenhuis tijdens haar dialyse en ook weer afscheid genomen na ons 63ste bezoek. Of we hun nog ooit terugzien is heel de vraag… ook Pieter’s oudste broer die erg sukkelt en in een tehuis woont. Best emotioneel bij thuiskomst, je moet weer leren dit van je af te zetten en de draad weer op te nemen. Ja, ja wij beseffen veel beter wat het betekent om ouders te hebben dan diegenen die er met de neus bovenop zitten. Mijn jongste zus is nog nóóit bij mijn moeder op bezoek geweest tijdens de vier uur durende dialyse… Triest eigenlijk. M’n andere zus stak ééns haar neus om de hoek van de deur toen ze zelf op contrôle was geweest, maar dat was ook geen echt spontaan bezoek.
    Maar goed, ook hún worden ooit nog eens oud en beseffen mogelijk dan pas wat en hoe het is… Wel te laat voor de ouders!

    Liefs,

    Mariette

  3. Oh wat leuk, dat je er ook nog n foto van gemaakt hebt! Je arme vader…hopelijk gaat het inmiddels beter met hem.
    En die verzorging in het ziekenhuis is helemaal geweldig, zelfs met pyama, ha ha moet je hier ns proberen…
    Lieve groeten, ook aan je ouders!
    XXXNicole

  4. Marjo

    Hoi Sandy

    Wat goed, van je dat je het ongeluk van je vader toch op het blog hebt gezet.
    Zo te lezen is er in het ziekenhuis bij jullie een goede verzorging.
    Hopenlijk gaat het nu weer wat beter met je vader.
    Geluk bij een ongeluk je hebt wel een week langer met je moeder gehad,ook al hadden jullie veel te regelen.

    Groeten Marjo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s